Ledenbrieven

• Regering organiseert armoede bij werkzoekenden
• De kroniek van een aangekondigde dood.
• Herverdelen van cadeaus bij Bekaert
• Strategisch actie voeren
• Pleegt de SP.a harakiri?
• Regering straft oudere werkenden af
• De pers en de stakingen

Regering organiseert armoede bij werkzoekenden

Op 1 juli worden de werkloosheidsuitkeringen enorm verlaagd. Men noemt dit de degressiviteit van de uitkeringen. De gemiddelde daling van de werkloosheidsuitkeringen, over alle werkloosheidscategorieën heen, zal 44 procent bedragen: 23 procent voor een gezinshoofd, 36 procent voor een alleenstaande en 66 procent voor een samenwonende.
Zo’n zes op de tien werklozen hebben een uitkering die boven het minimum ligt en zullen dus geconfronteerd worden met de degressiviteit.

Het ABVV ijverde ervoor dat de degressiviteit niet zou gelden voor 55-plussers en werklozen met 20 jaar werkervaring. Onder liberale druk kwam men overeen dat de vrijstelling enkel geldt voor nieuwe werklozen en niet voor langdurig werklozen die tijdens hun werkloosheid 55 jaar worden of 20 jaar werkervaring hebben. Ook een groep van 33 procent arbeidsongeschikten (15.000 tot 20.000 personen) krijgt een vrijstelling. Hun uitkering wordt bevroren.

We kunnen ons de vraag stellen of de vakbond georganiseerd is om de financiële belangen van werkzoekenden optimaal te behartigen en verdedigen. Als we de omvang van de inlevering bekijken kunnen we daar gerust aan twijfelen. Nu al leeft 30% van de werklozen onder de EU-armoedegrens. Met deze nieuwe nooit geziene inlevering zal het aantal werkloze armen exponentieel stijgen. Men is m.a.w. de armoede aan het organiseren en de vakbond biedt te weinig weerwerk.

De werknemers hebben hun eigen centrales die de belangen van hun beroepsgroepen efficiënt kunnen verdedigen. Werklozen blijven echter lid van de centrale waarin ze waren toen ze werkloos werden. Hun belangen worden echter niet meer door de centrales verdedigd maar door het IPW. Het IPW (interprofessioneel werk) doet wat ze kan om werkzoekenden bij te staan. Denken we maar aan jobconsult van het ABVV. Het IPW is echter niet uitgerust om de financiële belangen van werkzoekenden te verdedigen. Wat zou de metaalcentrale doen wanneer het patronaat zou beslissen de lonen met gemiddeld 44% te verminderen. Juist. Het kot zou te klein zijn. De inlevering door honderdduizenden werklozen passeert echter geruisloos.

De werklozen hebben echter geen eigen centrale. Zolang werkloosheid tijdelijk en conjunctureel was bestond daar misschien geen behoefte aan maar iedereen die wil zien weet dat dit wishfull thinking is. De werkloosheid wordt meer en meer structureel en zeker voor 50-plussers. Toch wordt het beleid t.a.v. deze groep (maar ook t.o.v. alle andere werklozen) steeds repressiever en staan er tegenover de steeds groeiende plichten steeds minder rechten. Bijkomend probleem is dat mensen in armoede steeds meer onder druk staan om zeer laagbetaalde jobs in dito werkomstandigheden te aanvaarden en alzo een algemene neerwaartse loondruk realiseren. Een adequate verdediging van de financiële belangen van werkzoekenden is ook belangrijk voor degenen die wel nog een job hebben.

Het is dus tijd dat de bonden zich beraden hoe dit aan te pakken. Is een werklozencentrale de oplossing? Ik weet het niet maar het wordt tijd dat die piste toch eens serieus wordt onderzocht. Zo kan het echt niet verder.

De kroniek van een aangekondigde dood.

Het ziet ernaar uit dat Dexia de premie die het moet betalen in ruil voor de staatsgarantie niet zal betalen. In dit laatste geval moet de staat onmiddellijk contractbreuk inroepen en de staatsgarantie ongedaan maken. Het gaat immers niet op dat de belastingbetaler de schulden van criminele bankiers betaald. Deze laatsten horen in de gevangenis thuis.

In IJsland heeft de bevolking d.m.v. een referendum gestemd de schulden van de bankiers niet terug te betalen aangezien ze niet door de bevolking waren aangegaan. Logisch toch maar niet in dit ondemocratische Europa. Hier worden de beslissingen genomen door bankiers en ondemocratische instellingen zoals de EU-commissie, de ECB, het IMF etc. Deze beslissingen worden dan uitgevoerd door de ‘democratisch’ verkozenen. Deze doen dat in de hoop ooit ook eens te kunnen mee snoepen van de miljoenenbonussen die banken aan onbekwame bestuurders uitdelen (cfr. Dehaene, Stevaert, Janssens e.v.a.)
Als gevolg van het referendum is IJsland door een pijnlijke periode gegaan maar zet dit jaar een groei van 2,2% neer en dit terwijl de topbankiers in de gevangenis zitten en de ex-eerste minister moet terecht staan wegens het niet voldoende verdedigen van het algemeen belang.

In de EU zitten we in een recessie en blijft de pijn niet alleen voortduren maar verergert met de dag. De bankiers houden de democratie verder gegijzeld en hebben reeds 2 landen overgenomen + de Europese centrale bank. Griekenland, Italië en de ECB worden geleid door Goldman Sachs, een van de grootste veroorzakers van de crisis. Het is de bedoeling van de bankiers verder te doen zoals voorheen en de bevolking totaal uit te zuigen en dit met schuldige medewerking van de politiek. De EU-voorzitter Barosso verklaarde onlangs in de Wall Street journal dat hij bezig is met een stille staatsgreep. En ik die dacht dat plegers van staatsgrepen in de gevangenis thuis horen i.p.v. een vette wedde op te strijken.

We hoeven aan geen enkel land nog lesjes in democratie te geven want de EU-democratie is een zeer dun velletje dat overal scheuren vertoont. De maskers vallen af en het grootkapitaal neemt de ‘democratie’ over. De EU is een rijk in verval en dat verval hebben we enkel te danken aan incompetente leiders die samen met hebzuchtige bankiers het Europese model bewust aan het vernietigen zijn. Grote delen van de pers spelen dit spelletje mee daar ze in handen zijn van dezelfde kapitaalsgroepen die het Europese sociale model willen vernietigen.

Herverdelen van cadeaus bij Bekaert

Bekaert kondigde aan 600 werknemers te zullen ontslaan. Aan de cadeaus die onze regeringen geven aan het bedrijfsleven zal het alleszins niet gelegen hebben. Het ligt des te meer aan het feit dat die cadeaus onvoorwaardelijk zijn op het vlak van de tewerkstelling. De laatste 5 jaar maakte Bekaert € 124.640.172 winst maar betaalde 0% vennootschapsbelasting. De normale vennootschapsbelasting bedraagt 33,99% of € 42.365.194. Een groot cadeau dus. Dankzij de notionele intrestaftrek kon het coördinatiecentrum van de NV Bekaert in 2010 alleen al rekenen op een belastingvoordeel van bijna € 40.000.000. Daarnaast kreeg Bekaert nog eens € 17.700.000 innovatie- en opleidingssteun en verhoogde het dividend voor de aandeelhouders met maar liefst 70%! Ondertussen krijgt de CEO van Bekaert € 1,3 miljoen loon en zullen we het maar niet hebben over de bonussen.
Het zijn net de onvoorwaardelijke subsidies die bedrijven gebruiken om herstructureringen te financieren en dus arbeidsvernietigend zijn i.p.v. arbeidsscheppend.
En dan maar de mensen wijsmaken dat er moet bezuinigd worden en dat die bezuinigingen moeten gebeuren door te besparen op de pensioenen, brugpensioenen, werkloosheidsuitkeringen etc.

Ondertussen verarmd de bevolking zienderogen, zijn er meer en meer mensen die hun energiekosten (ook al de duurste van de EU) en water niet meer kunnen betalen. Vroeger hadden de slachtoffers van herstructureringen tenminste nog het brugpensioen dat zorgde voor een min of meer leefbaar inkomen maar ook dat staat onder druk door de onevenwichtige bezuinigingswoede van een regering en een EU die het algemeen belang uit het oog is verloren. Zonder regering doorstond België de crisis zonder al te veel problemen want het consumentenvertrouwen bleef op peil. Door de reeds doorgevoerde bezuinigingen en de angst van de mensen dat de regering ook aan de index wil zitten is dat consumentenvertrouwen weg en de recessie een feit. Van een selfforfilling prophecy gesproken.

Strategisch actie voeren

Voor het VBO en diens rechtse pers is het ook nooit goed. Ze wilden niet dat de werknemers n.a.v. de nationale staking openbare wegen en bedrijventerreinen gingen afzetten en dreigden met deurwaarders. Wanneer de bonden dit dan niet doen is de staking zogenaamd mislukt. De patroons blijven beroep doen op éénzijdige verzoekschriften en deurwaarders ondanks het feit dat België reeds 3x op de vingers werd getikt door Europa wegens het inzetten van rechtbanken en daardoor het stakingsrecht beknotten.
Het wordt tijd dat de vakbonden veel offensiever gaan reageren en zelf naar de (Europese) rechtbank stappen om dwangsommen te eisen tegen die patroons die het stakingsrecht beknotten. Daarnaast moeten de bonden zich eens beraden over de actiemiddelen die hen ter beschikking staan: 

• Het afzetten van industrieterreinen en openbare wegen maken integraal onderdeel uit van het stakingsrecht, het recht op betogen en het recht op vrije meningsuiting. De bonden moeten deze wettelijke en democratische vrijheden maximaal benutten om maximaal effect te verkrijgen.
  
• Elke staking heeft de bedoeling de tegenpartij te dwingen verder overleg te plegen maar niet vrijblijvend. In dit overleg dient rekening gehouden te worden met de standpunten van de vakbonden (die trouwens veel representatiever zijn dan de werkgeversorganisaties). Patroons geven om niks buiten hun eigen portemonnee. Een zeer triestige levensvisie maar dat is hun probleem. Een staking heeft dus de bedoeling zoveel mogelijk economische schade aan de werkgevers toe te brengen als middel niet vrijblijvende onderhandelingen af te dwingen. 
  
• Op basis van dit gegeven kan de vakbond nagaan hoe deze doelstelling het beste wordt bereikt. Dat hoeft niet altijd een algemene staking te zijn. Als 10 luchtverkeersleiders staken ligt gans de luchthaven plat. Dat geld voor heel wat overheids- en private bedrijven. Op basis van een studie per bedrijf/sector kan bepaald worden hoe de gewenste effecten maximaal kunnen worden bereikt. 
  
• De vakbonden moeten zich niet geroepen voelen om al te veel munitie te geven aan hun tegenstanders. Bij deze staking is dat misschien wel gebeurd door de stakingsaanzegging veel te vroeg te doen waardoor de VOKA-pers een nooit geziene vakbondsbashing-actie kon opzetten. De ambigue opstelling van de vakbondstop (staken of actie voeren, geen wegen afzetten, geen bedrijventerreinen afzetten etc.) was zeker geen hulp.

De werknemers moeten beseffen dat dit beleid de bedoeling heeft de sociale zekerheid af te breken, de lonen onder druk te zetten, de arbeid te precairiseren en finaal de index af te schaffen. Willen onze bonden niet hetzelfde lot ondergaan als hun Engelse tegenhangers, dan zullen ze in gemeenschappelijk front een coherente strategie moeten ontwikkelen om dit nefaste beleid te keren. Zo’n strategie is er vooralsnog niet.

Pleegt de SP.a harakiri?

Bruno Tobback vindt de staking schandalig en vraagt zich af of het ABVV niet weet hoeveel deze regering wel voor de mensen doet? Ook vermeldt hij te pas en te onpas dat hij geen lid is van het ABVV. Daarmee bedoelt hij waarschijnlijk dat daarom ook de 1,5 miljoen leden van het ABVV hun mond moeten houden en naar de pijpen van Tobback moeten dansen.

Het ABVV weet maar al te goed wat deze regering doet voor de mensen. En we weten ook verdomme goed wat deze regering doet voor de banken en de bedrijven. Kort gezegd komt het erop neer dat de werkende bevolking en degenen die moeten overleven van een uitkering sterk verarmen en in vele gevallen zelfs in de armoede worden gedwongen. Dat is het wat deze regering doet voor de mensen. De banken dragen een habbekrats bij maar waren er tevens als de kippen bij om te zeggen dat ze hun schamele bijdrage zullen doorrekenen aan de klant. En de banken kennende zullen ze dat wel dubbel en dik doorrekenen en dit zien als een kans om nog wat extra winst te maken op kap van de werkmensen. Wat deze regering ook doet is de notionele intrest niet afschaffen en op die manier voor de zoveelste keer miljardencadeaus geeft aan de bedrijven. Elke baan die daarmee gecreëerd wordt kost aan de belastingbetaler € 123 miljoen!!

De bezuinigingen op de werklozen werden niet voorgesteld door de VLD, CD&V, MR, CDH of PS maar door de SP.a. We weten nu dus ook dat de a van SP.a staat voor asociaal. Ondertussen gaat er geen financieel schandaal voorbij of de SP.a zit er voor iets tussen. Daarom plegen ze niet altijd illegale feiten maar de graaicultuur is sterk ingebed in Tobback’s troepen. Kijken we maar naar de wedde en premies van Luc Vandenbossche. De ontslagpremie van de Batselier en direct daarna een vetbetaald postje in de nationale bank (en we weten wat die ervan bakt de laatste tijd). Tobback zou dus beter wat nederiger worden en zwijgen over het ABVV en eens komaf maken met de graaicultuur in zijn eigen partij. Dit zou de geloofwaardigheid van de SP.a zeker ten goede komen.
Ik heb daarentegen de indruk dat de SP.a tevreden is met het sociologisch minimum aantal stemmen die ze nu heeft zolang ze maar aan de macht kan blijven en zichzelf bedienen.

Regering straft oudere werkenden af

SD Worx onderzocht de bereidheid van bedrijven om +50-ers in dienst te nemen. Deze bereidheid is bedroevend laag. Meer nog, bedrijven hebben het er al moeilijk mee om 40-plussers aan te werven en leggen in feite de grens tussen oud en niet oud op 35 jaar!
Nochtans wil de regering dat we met zijn allen langer werken. Politici uitgezonderd want die krijgen na 4 jaar dienst al meer pensioen dan een gemiddeld pensioen van een werknemer uit de private sector na 45 jaar dienst maar dat is een ander verhaal.
Uit de statistieken van EUROSTAT blijkt dat enkel de Waalse, Brusselse en Sloveense werkloze 50-plussers een lagere hertewerkstellingskans hebben dan hun Vlaamse werkloze leeftijdgenoten. Voor de meeste andere landen tekenen we een hertewerkstellingskans op die minstens tweemaal zo hoog ligt.

Bekeken vanuit een Europees vergelijkend perspectief is de hertewerkstellingskans op de Vlaamse arbeidsmarkt met andere woorden bijzonder klein. Anders geformuleerd: op onze arbeidsmarkt betekent werkloos worden op wat oudere leeftijd veel vaker dan in andere lidstaten een definitieve uitval uit het arbeidsproces. Bovendien blijkt duidelijk dat landen met een grotere hertewerkstellingskans een relatief kleine pool werklozen hebben en vice versa (Sels et al., 2010). Dit betekent dat een hoge hertewerkstellingskans het aandeel werkloze 50-plussers structureel doet afnemen.

Maar wat doet de regering? Ze duwt oudere werklozen in de armoede en verlengt constant de leeftijd tot wanneer ze ter beschikking dienen te zijn van de arbeidsmarkt. Ook werd het brugpensioen zo goed als afgeschaft. Dit betekent dat het voor de patroons nog goedkoper wordt om ouderen aan de deur te zetten. Het ziet er dus naar uit dat dit beleid juist het omgekeerde zal bewerkstelligen dan wat (althans naar de publieke opinie toe) wordt beoogt. In de feiten wil men een zo groot mogelijk aantal goed opgeleide werklozen die onmiddellijk inzetbaar zijn mocht men ze ooit eventueel eens nodig hebben. Op die manier hoopt men de lonen te kunnen drukken en de winsten te verhogen. Voor elke werknemer die moeilijk doet staan er dan voldoende werklozen klaar om zijn job in te nemen.

Uit bovenstaande blijkt dat het beleid inzake werkloze 50-plussers, waarin enkel de werklozen onder druk worden gezet en de patroons worden gerust gelaten, totaal is mislukt. In plaats van het roer om te gooien gaat men dit nefaste beleid nu nog uitbreiden.

De pers en de stakingen

In “de ochtend” op radio 1 van 21 december mocht Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws vrijelijk zijn gal spuwen over de stakingen van de openbare diensten. Vanzelfsprekend heeft Van der Kelen het recht op zijn eigen mening maar dan zou er wel moeten bijgezegd worden wie of wat de brave man vertegenwoordigd. Helemaal niemand buiten zichzelf. Van der Kelen is een broodschrijver van de Persgroep voor wie HLN een commercieel product is en niks meer. Van der Kelen zegt dus wat zijn broodheren hem voorschrijven. Jammer genoeg had radio 1 niet de reflex om een debat tussen Van der Kelen en bvb. iemand van de vakbond te organiseren. Het ware in elk geval betere en vooral diversere radio geweest. Het valt me op dat er steeds minder veelzijdige duiding is in de audiovisuele media en de geschreven pers. Journalistieke integriteit is jammer genoeg aan de moderne journalist niet meer besteed. Kranten en journaals zijn commerciële producten geworden die winst moeten opbrengen. Dat is het enige criterium en dat is er ook aan te zien en te horen.

Het valt bvb. erg op dat de meeste media enkel in de negatieve zin berichten over de vakbonden. Nochtans zijn onze bonden proportioneel de grootste ter wereld en scoren ze veel hoger in de vertrouwensbarometer dan de politiek. Toch vinden journalisten dat ze persé aan politiek moeten doen en dat dikwijls op een nogal demagogische manier. Zo vroeg Van der Kelen zich af of stakers dan niet bang zijn om ontslagen te worden? Na zoveel jaren zou Van der Kelen toch moeten weten dat we in een democratie leven waar staken alsnog een recht is waarvoor men niet ontslagen kan worden. Maar waarschijnlijk wil Van der Kelen dat mensen juist wel kunnen worden ontslagen omdat ze staken. Als Arabieren in Noord-Afrika en elders staken en betogen voor hun rechten wordt dat toegejuicht. Als Belgen hetzelfde doen bedreigen ze de democratie, zijn het egoïsten en ander fraais. Tevens wist Van der Kelen, waarschijnlijk na een intensief wetenschappelijk onderzoek, te vertellen dat er helemaal geen steun is voor de stakingen. Het is niet omdat commerciële media besloten hebben de vakbonden enkel in een negatief daglicht te stellen dat er geen steun zou zijn voor de stakingen. In tegenstelling tot het pulpblaadje van Van der Kelen hebben de vakbonden 3,5 miljoen leden en slagen ze erin grote stakingen en betogingen te organiseren. En dat steekt natuurlijk voor een supporter van Van Quickenborne. Maar misschien kan hij zijn gelijk bewijzen en 80.000 man op de been brengen voor de sociale afbraak van Van Quickenborne.

Het ergste vond ik dat Van der Kelen zei dat de openbare diensten enkel staken om langer te kunnen shoppen voor de feestdagen. Mensen die staken worden immers niet betaald en lijden dus een groot loonverlies. Een bewering zoals die van Van der Kelen bewijst nog maar eens zijn vooringenomenheid en neerbuigendheid tegenover werknemers. Ik wil er tevens op wijzen dat 45% van de kostprijs van de kranten (en dus ook van Van der Kelen zijn wedde) betaald wordt door de belastingbetaler onder de vorm van allerlei subsidies. Een beetje meer respect voor die mensen zou dus geen kwaad kunnen.

Ik wens de vakbonden heel veel succes in hun verdere acties en mogen ze nog vele jaren de kleine man blijven verdedigen tegen de aanvallen van de rijken en hun vazallen in de journalistiek.