(0)

Openingsuren:

Bookmark and Share

ABVV leden hebben recht op spreken: lees hun mening.

De brombeer van ABVV Oost-Vlaanderen is een kritische syndicale bril op de actualiteit van onze leden en sympathisanten. De brombeer blijft anoniem, beleefd en houdt van humor. We kunnen veel, doch niet alles publiceren. Voel jij de brombeer in jou?

Pleegt Spa harakiri ?

Bruno Tobback vindt de staking schandalig en vraagt zich af of het ABVV niet weet hoeveel deze regering wel voor de mensen doet? Ook vermeldt hij te pas en te onpas dat hij geen lid is van het ABVV. Daarmee bedoelt hij waarschijnlijk dat daarom ook de 1,5 miljoen leden van het ABVV hun mond moeten houden en naar de pijpen van Tobback moeten dansen.
Het ABVV weet maar al te goed wat deze regering doet voor de mensen. En we weten ook verdomme goed wat deze regering doet voor de banken en de bedrijven. Kort gezegd komt het erop neer dat de werkende bevolking en degenen die moeten overleven van een uitkering sterk verarmen en in vele gevallen zelfs in de armoede worden gedwongen. Dat is het wat deze regering doet voor de mensen. De banken dragen een habbekrats bij maar waren er tevens als de kippen bij om te zeggen dat ze hun schamele bijdrage zullen doorrekenen aan de klant. En de banken kennende zullen ze dat wel dubbel en dik doorrekenen en dit zien als een kans om nog wat extra winst te maken op kap van de werkmensen. Wat deze regering ook doet is de notionele intrest niet afschaffen en op die manier voor de zoveelste keer miljardencadeaus geeft aan de bedrijven. Elke baan die daarmee gecreëerd wordt kost aan de belastingbetaler € 123 miljoen!!
De bezuinigingen op de werklozen werden niet voorgesteld door de VLD, CD&V, MR, CDH of PS maar door de SP.a. We weten nu dus ook dat de a van SP.a staat voor asociaal. Ondertussen gaat er geen financieel schandaal voorbij of de SP.a zit er voor iets tussen. Daarom plegen ze niet altijd illegale feiten maar de graaicultuur is sterk ingebed in Tobback’s troepen. Kijken we maar naar de wedde en premies van Luc Vandenbossche. De ontslagpremie van de Batselier en direct daarna een vetbetaald postje in de nationale bank (en we weten wat die ervan bakt de laatste tijd). Tobback zou dus beter wat nederiger worden en zwijgen over het ABVV en eens komaf maken met de graaicultuur in zijn eigen partij. Dit zou de geloofwaardigheid van de SP.a zeker ten goede komen. Ik heb daarentegen de indruk dat de SP.a tevreden is met het sociologisch minimum aantal stemmen die ze nu heeft zolang ze maar aan de macht kan blijven en zichzelf bedienen.

Oudere werkzoekenden.

SD Worx onderzocht de bereidheid van bedrijven om +50-ers in dienst te nemen. Deze bereidheid is bedroevend laag. Meer nog, bedrijven hebben het er al moeilijk mee om 40-plussers aan te werven en leggen in feite de grens tussen oud en niet oud op 35 jaar!
Nochtans wil de regering dat we met zijn allen langer werken. Politici uitgezonderd want die krijgen na 4 jaar dienst al meer pensioen dan een gemiddeld pensioen van een werknemer uit de private sector na 45 jaar dienst maar dat is een ander verhaal.
Uit de statistieken van EUROSTAT blijkt dat enkel de Waalse, Brusselse en Sloveense werkloze 50-plussers een lagere hertewerkstellingskans hebben dan hun Vlaamse werkloze leeftijdgenoten. Voor de meeste andere landen tekenen we een hertewerkstellingskans op die minstens tweemaal zo hoog ligt.

Bekeken vanuit een Europees vergelijkend perspectief is de hertewerkstellingskans op de Vlaamse arbeidsmarkt met andere woorden bijzonder klein. Anders geformuleerd: op onze arbeidsmarkt betekent werkloos worden op wat oudere leeftijd veel vaker dan in andere lidstaten een definitieve uitval uit het arbeidsproces. Bovendien blijkt duidelijk dat landen met een grotere hertewerkstellingskans een relatief kleine pool werklozen hebben en vice versa (Sels et al., 2010). Dit betekent dat een hoge hertewerkstellingskans het aandeel werkloze 50-plussers structureel doet afnemen.

Maar wat doet de regering? Ze duwt oudere werklozen in de armoede en verlengt constant de leeftijd tot wanneer ze ter beschikking dienen te zijn van de arbeidsmarkt. Ook werd het brugpensioen zo goed als afgeschaft. Dit betekent dat het voor de patroons nog goedkoper wordt om ouderen aan de deur te zetten. Het ziet er dus naar uit dat dit beleid juist het omgekeerde zal bewerkstelligen dan wat (althans naar de publieke opinie toe) wordt beoogt. In de feiten wil men een zo groot mogelijk aantal goed opgeleide werklozen die onmiddellijk inzetbaar zijn mocht men ze ooit eventueel eens nodig hebben. Op die manier hoopt men de lonen te kunnen drukken en de winsten te verhogen. Voor elke werknemer die moeilijk doet staan er dan voldoende werklozen klaar om zijn job in te nemen.

Uit bovenstaande blijkt dat het beleid inzake werkloze 50-plussers, waarin enkel de werklozen onder druk worden gezet en de patroons worden gerust gelaten, totaal is mislukt. In plaats van het roer om te gooien gaat men dit nefaste beleid nu nog uitbreiden.

De pers en de stakingen

In “de ochtend” op radio 1 van 21 december mocht Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws vrijelijk zijn gal spuwen over de stakingen van de openbare diensten. Vanzelfsprekend heeft Van der Kelen het recht op zijn eigen mening maar dan zou er wel moeten bijgezegd worden wie of wat de brave man vertegenwoordigd. Helemaal niemand buiten zichzelf. Van der Kelen is een broodschrijver van de Persgroep voor wie HLN een commercieel product is en niks meer. Van der Kelen zegt dus wat zijn broodheren hem voorschrijven. Jammer genoeg had radio 1 niet de reflex om een debat tussen Van der Kelen en bvb. iemand van de vakbond te organiseren. Het ware in elk geval betere en vooral diversere radio geweest. Het valt me op dat er steeds minder veelzijdige duiding is in de audiovisuele media en de geschreven pers. Journalistieke integriteit is jammer genoeg aan de moderne journalist niet meer besteed. Kranten en journaals zijn commerciële producten geworden die winst moeten opbrengen. Dat is het enige criterium en dat is er ook aan te zien en te horen.

Het valt bvb. erg op dat de meeste media enkel in de negatieve zin berichten over de vakbonden. Nochtans zijn onze bonden proportioneel de grootste ter wereld en scoren ze veel hoger in de vertrouwensbarometer dan de politiek. Toch vinden journalisten dat ze persé aan politiek moeten doen en dat dikwijls op een nogal demagogische manier. Zo vroeg Van der Kelen zich af of stakers dan niet bang zijn om ontslagen te worden? Na zoveel jaren zou Van der Kelen toch moeten weten dat we in een democratie leven waar staken alsnog een recht is waarvoor men niet ontslagen kan worden. Maar waarschijnlijk wil Van der Kelen dat mensen juist wel kunnen worden ontslagen omdat ze staken. Als Arabieren in Noord-Afrika en elders staken en betogen voor hun rechten wordt dat toegejuicht. Als Belgen hetzelfde doen bedreigen ze de democratie, zijn het egoïsten en ander fraais. Tevens wist Van der Kelen, waarschijnlijk na een intensief wetenschappelijk onderzoek, te vertellen dat er helemaal geen steun is voor de stakingen. Het is niet omdat commerciële media besloten hebben de vakbonden enkel in een negatief daglicht te stellen dat er geen steun zou zijn voor de stakingen. In tegenstelling tot het pulpblaadje van Van der Kelen hebben de vakbonden 3,5 miljoen leden en slagen ze erin grote stakingen en betogingen te organiseren. En dat steekt natuurlijk voor een supporter van Van Quickenborne. Maar misschien kan hij zijn gelijk bewijzen en 80.000 man op de been brengen voor de sociale afbraak van Van Quickenborne.
Het ergste vond ik dat Van der Kelen zei dat de openbare diensten enkel staken om langer te kunnen shoppen voor de feestdagen. Mensen die staken worden immers niet betaald en lijden dus een groot loonverlies. Een bewering zoals die van Van der Kelen bewijst nog maar eens zijn vooringenomenheid en neerbuigendheid tegenover werknemers. Ik wil er tevens op wijzen dat 45% van de kostprijs van de kranten (en dus ook van Van der Kelen zijn wedde) betaald wordt door de belastingbetaler onder de vorm van allerlei subsidies. Een beetje meer respect voor die mensen zou dus geen kwaad kunnen.
Ik wens de vakbonden heel veel succes in hun verdere acties en mogen ze nog vele jaren de kleine man blijven verdedigen tegen de aanvallen van de rijken en hun vazallen in de journalistiek.

De Europese dictatuur

Sarkozy en Merkel hebben afgesproken dat er meer begrotingsdiscipline moet komen in de EU en dat de landen van de EU onder Europese curatele komen. Vanzelfsprekend ging het Verenigd Koninkrijk (weliswaar om opportunistische redenen)daar niet mee akkoord. Dan besloot men maar zonder het VK verder te doen en een intergouvernementeel verdrag te sluiten.Het parlement heeft daar niks over te zeggen en de EU-bevolking, die de EU-leiders ondertussen kotsbeu is, helemaal niks.

Ook in België zal er naar ondemocratische gewoonte geen referendum komen maar zal de werkman mogen betalen. Dit zien we nu al in het nieuwe regeerakkoord. De Europese commissie en Van Rompuy kunnen verder in hun dure megalomane gebouwen Bollinger champagne drinken, Beluga kaviaar en Périgord fois gras vreten terwijl de Europese bevolking verarmt. Niks mis mee indien ze daar door de bevolking zouden toe zijn gelegitimeerd maar dat is allerminst het geval en is nooit het geval geweest. De Belgen en meeste Europeanen hebben nooit mogen stemmen over de invoering van de Euro. En wanneer bepaalde, meer democratische landen, wel een referendum organiseerden en tegen stemden, dan werd het referendum herhaald tot ze voor stemden. Het democratisch deficiet van de EU is geen accident de parcours in een democratisch proces maar een gewilde ontwikkeling. De ratingbureaus hebben immers al laten weten dat het met heel wat minder democratie ook wel kan.

De EU hoeft andere landen geen lessen te geven in democratie maar doet dat anders wel, met alle bloedige gevolgen vandien. Libië was een dictatuur maar ééntje die niet naar de pijpen van de multinationals en banken danste. Ondanks het feit dat Libië (naar EU-normen) maar 5% armoede kende en 0% begrotingstekort moest het worden vernietigd. Om de nimmer aflatende geldzucht van de multinationals te stillen werd een moordende oorlog begonnen en gewonnen mits tienduizenden onschuldige slachtoffers. De andere Arabische landen dansen meer naar de pijpen van het zakenleven en voelen voorlopig de kracht van de NAVO niet. De Navo is al lang geen verdedigingsalliantie meer maar een door de belastingbetaler betaald privé-leger van het zakenleven. De Navo grijpt overal in waar het zakenleven belangen heeft of wil verwerven. De belastingbetaler financiert en het volk sterft.

Het staat in de sterren geschreven dat ook de door de banken uitgebuite en verarmde bevolking van Europa een Europese lente zal willen en de EU dictaten niet langer zal pikken. De vraag is dan hoe de politie zal reageren. We zien nu al dat politiediensten overal in de EU steeds ondemocratischer en gewelddadiger optreden en dat met de goedkeuring van de betrokken Ministers van Binnenlandse zaken. We herinneren ons de vakbondsbetoging tegen het asociale Europa waar talloze demonstranten enkel op basis van hun uiterlijk preventief werden aangehouden en in elkaar geslagen, seksueel geïntimideerd en vernederd. Minister Turtelboom keurde deze reactie van een losgeslagen gewelddadig politieapparaat meer dan goed. Wie herinnert zich de beelden niet van een betoging van de indignados waar een op de grond zittend en geboeid meisje ongenadig in het gezicht wordt geschopt door een zich almachtig wanend politieman?

Daar de Europeanen, voorlopig nog, minder arm zijn dan hun Arabische broeders zijn ze nog niet zo massaal in opstand gekomen. Ook hier hebben we immers te kampen met een pers die voor 99% in handen is van grote kapitaalsgroepen en die met massale desinformatie de bevolking probeert te verdelen. Maar de eerste tekenen van verzet beginnen zich te manifesteren in diverse Europese landen. De betogingen, stakingen etc. zijn nog nooit zo groot geweest (Portugal, Griekenland, Spanje, Italië, Engeland) en krijgen meer en meer een permanent karakter. Wereldwijd hebben de occupybeweging en de indignados tientallen miljoenen aanhangers die op straat komen. Dit toont aan dat de mensen het ongecontroleerde kapitalisme langzaam maar zeker fundamenteel in vraag beginnen te stellen. De politici dansen echter voort op het zinkend schip, wat nog maar eens aantoont wie ze echt vertegenwoordigen.

Het regeerakkoord en de banken

In het besparingsplan Di Rupo van 11,2 miljard euro moeten de banken welgeteld € 100 miljoen bijdragen. Eerst hebben de geldhongerige banken miljarden vergokt van het spaargeld van de mensen. Daarna hebben diezelfde mensen tientallen miljarden betaald om de banken te redden. Met dat geld zijn de banken dan beginnen speculeren tegen de landen die hen gered hebben om zo de interesten en de winst op te drijven wat de gewone man weeral miljarden kost.
Nu moeten de banken een habbekrats van 100 miljoen bijdragen maar dat is voor deze winstbeluste kleptokraten teveel. Ze lieten al direct weten die 100 miljoen te zullen doorrekenen aan de klanten. Johan Vande Lanotte wist op radio 1 te zeggen dat hij dat niet eerlijk vond en te zullen vragen aan de banken dit niet door te rekenen. Ze zullen hem met een vriendelijk ‘fuck you’ terugsturen. We hebben de kans gehad de banken te nationaliseren maar hebben het niet gedaan. Zo wordt de bevolking opnieuw uitgeleverd aan de geldhonger van degenen die ons onophoudelijk bestelen. In IJsland hebben ze hun bankiers in de gevangenis gestopt en hebben ze de banken niet gered. Zijn ze failliet? Nee, integendeel. Hun economie groeit opnieuw. De EU blijft het belastinggeld van Jan met de Pet doorsluizen naar de banken die rustig verder speculeren, allerlei waardeloze derivaten verkopen aan nietsvermoedende klanten, miljoenenbonussen uitkeren en de economie wurgen.
Het Europese project is finaal mislukt door incompetente politici die de financiële reglementering hebben geliberaliseerd waardoor banken om het even wat mogen doen met ons spaargeld. In ruil daarvoor hopen politici na hun carrière een vetbetaald zitje te krijgen in diezelfde banken. Het wordt tijd het EU-experiment als mislukt te behandelen en gecontroleerd terug te keren naar de nationale munten. Daarnaast moeten er opnieuw openbare banken komen die de mensen kunnen vertrouwen en aan strenge regels zijn onderworpen (om dat vertrouwen waard te zijn). Dan heeft elk land de tools in handen om een monetair beleid te voeren en daar ook de verantwoordelijkheid voor te dragen. Daar zorgt immers de democratische controle voor.

Nu worden we geregeerd door allerlei obscure ondemocratische organismen zoals de OESO, het IMF, de ratingbureaus, de ECB, de commissie, de banken etc. De banken helpen dus niet alleen onze economie maar ook onze democratie om zeep.

Van Quickenborne en de ondermijning van de rechtstaat.

Het is niet meer dan logisch dat de ratingbureaus de Belgische rating verlagen. Door de massale aangekondigde onrechtvaardige besparingen die enkel de bevolking treffen maar de rijken gerust laten, daalt het consumentenvertrouwen. Daarmee is de basis voor een economische recessie gelegd wat de inkomsten van de regering verder onder druk zet. Daardoor denken de ratingbureaus dat het voor België moeilijker wordt om zijn schulden af te betalen en/ofof nieuw kapitaal aan te trekken wat resulteert in een lagere rating.

De cirkel is rond. Dit misdadige beleid moet onmiddellijk worden bijgestuurd en Van Quickenborne moet worden ontslagen. Hij wil het gros van de gepensioneerden in de armoede duwen maar voor zichzelf blijft hij het recht opeisen om na 20 jaar geld scheppen in de politiek en dealtjes te sluiten met de bedrijven een volledig pensioen te krijgen dat ongeveer 5x hoger ligt dan de pensioenen die hij de gewone man na 45 jaar noeste arbeid gunt.
Van Quickenborne heeft het als Minister van Ondernemen en Vereenvoudigen al volledig verkorven door het sluiten van allerlei deals met bedrijven waardoor deze hun prijzen veel sneller en meer konden verhogen dan de ons omringende landen. Volgens Eurostat betaalde de Belg in 2009 5% meer voor voeding dan de Fransen, 4% meer dan de Duitsers en zelfs 17% meer dan de Nederlanders. Voor Van Quickenborne Minister werd was dit helemaal niet het geval. Maar dat is niet alles, dankzij het beleid van Van Quickenborne hebben we de hoogste energieprijzen van de ganse EU, de hoogste GSM-tarieven, de hoogste internettarieven etc.
De koopkracht van de Belgen komt door het beleid van Van Quickenborne danig onder druk te staan dat het consumentenvertrouwen daalt met de hierboven geschreven gevolgen. We kunnen ons afvragen wat Van Quickenborne bezielt om zo’n desastreus beleid te voeren. Wel, de woorden algemeen belang staan niet in zijn woordenboek. Het woord eigenbelang des te meer. Het enige Van Quickenborne wil is zoveel mogelijk geld scheppen in de politiek (hij heeft maar liefst 4 betaalde mandaten) en daarna een vet betaald zitje of zitjes krijgen in raden van Bestuurd van de bedrijven die hij nu zo rijkelijk voorziet op kosten van de belastingbetaler. Ook als Minister van Pensioenen is de man schaamteloos. Wat hij voor zichzelf opeist gunt hij een ander niet en hij schuwt het niet om contractbreuk te plegen. Zo hebben heel wat mensen in goed vertrouwen gekozen voor een landingsbaan. Ze rekenden erop dat deze landingsbaan zou gelijkgesteld worden voor hun pensioen. Dit vertrouwen wordt door Van Quickenborne geschaad.
Hij pleegt dus woordbreuk waardoor het vertrouwen van de mensen in de overheid nog zal verminderen wat het weer moeilijker zal maken voor de overheid om aan vers kapitaal te komen. Wie zal nog overheidsobligaties willen kopen wanneer men zonder problemen op zijn gegeven woord kan terugkomen?
De overheid verkocht onlangs obligaties met een rente van 4% en een roerende voorheffing van 15%. Maar met mensen als Van Quickenborne aan de macht heb je geen enkele garantie. 4% intrest kan voor Van Quickenborne morgen 1% zijn en 15% voorheffing 50% en of je je ingelegd kapitaal terug ziet is met deze regering helemaal niet zeker. Het is dus duidelijk dat Van Quickenborne met deze manier van werken de rechtstaat zelf ondermijnt en dé facto zelfs afschaft. Het logische gevolg is dat de vakbonden zich dan ook niet meer aan de rechtsregels dienen te houden.

Concreet betekent dit:
• Geen stakingsaanzegging meer maar onbeperkt en onverwacht staken
• Betaalstakingen in supermarkten, openbaar vervoer e.d.m.
• Geen enkele dienstverlening meer tijdens stakingen (ook bvb niet rond hoogovens) met alle economische schade vandien
• Niet meer ingaan op opeisingen
• Bezetten bedrijventerreinen
• Zoveel mogelijk schade aan de bedrijven toebrengen door virussen te planten in hun PC-systemen
• Hacken van overheidscomputers en infecteren met virussen

Dit zijn maar enkele voorbeelden van wat de bonden zouden kunnen doen indien de rechtstaat door Van Quickenborne wordt ondermijnd door zijn ondoordachte, ondemocratische en in sé fascistische maatregelen.

Aanvallen op de index

VOKA en hun politieke vazallen moeten dringend eens stoppen met de aanvallen op de index. Het is immers door hun niet aflatende geldhonger dat de prijzen stijgen en dan ook (na 4 maanden) een afgevlakte gezondheidsindex volgt. Door deze afvlakking is hij dus al minder dan het behoud van de koopkracht.

Volgens de CRB (de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven) was de Belgische loonhandicap tegenover onze belangrijkste handelspartners (Nederland, Frankrijk en Duitsland) 4,65%. Maar het patronaat weigerde rekening te houden met de miljarden subsidies die de bedrijven krijgen door allerlei RSZ-verminderingen.

Wanneer we daar wel rekening mee houden dan daalt de Belgische loonhandicap tot 1,25%. Tegelijkertijd is volgens diezelfde CRB de productiviteit van de Belgische werknemers 6,9% hoger dan onze buurlanden.
Kort gezegd: België heeft geen enkele loonhandicap maar het zijn onze buurlanden die er één hebben van 3,15% tegenover België. Of nog anders gezegd, wij verdienen 3,15% te weinig tegenover onze buurlanden. Maar zelfs met deze 3,15% komen we nog niet aan dezelfde koopkracht van onze buren.
Dat komt omdat onze bedrijven, wanneer de grondstoffenprijzen stijgen dat veel meer doorrekenen in de consumentenprijzen dan economisch verantwoord en meer dan in onze buurlanden. Ik vind dat niet uit. Dat staat ook in het rapport van de CRB.
Daarnaast hebben we nog eens de duurste energieprijzen uit de EU wat onze koopkracht ook aantast. Het hervormen van de index (vanzelfsprekend bedoelt men daarmee een hervorming ten nadele van werknemers en ten voordele van de aandeelhouders) is dus voor niks nodig, integendeel.

Er zijn meer argumenten om de vroegere index te herstellen (er is niks gezond aan de gezondheidsindex) en deze echt toe te kennen i.p.v. in een afgevlakte vorm. De waarheid heeft ook haar rechten.

DEXIA en het ACW.

Toen het ACW zijn spaarders verkocht aan DEXIA zweeg het, want de winstvooruitzichten waren goed.

Toen het ACW voor miljoenen dividenden opstreek van DEXIA zweeg het, want de vooruitzichten op nog meer waren goed.

Toen DEXIA de moordende kolonisatie van de Palestina financierde zweeg het, want de winsten waren er.

Toen de CEO een jaarwedde kreeg van € 1.000.0000,00 zweeg het ACW, want de man spekte de ACW-kas voor een veelvoud van dat bedrag.

Toen de CEO daarnaast nog een maandelijks zakcentje (representatiekosten) kreeg van € 6.324,00 zweeg het ACW want dat hoort toch bij zo’n functie?

Toen de CEO ook een driemaandelijkse functiepremie kreeg van € 200.000,00 en de werknemers niks zweeg het ACW want… want wat eigenlijk?

Toen de CEO van DEXIA zijn intrek nam in een chique Brussels hotel aan € 545,00/dag (en dit voor meer dan 3 jaar) zweeg het ACW, want over het andere hadden zo ook gezwegen en daarbij: spreken is zilver maar zwijgen is goud. Kassakassa.

Toen diezelfde CEO dit jaar een bonus kreeg van € 800.000 en de werknemers nada, zweeg het ACW want je kan een gewone werkmens toch niet vergelijken met een ‘CEO’?

Toen DEXIA omgevormd werd tot een zeer speculatief hefboomfonds (wat de neergang van DEXIA inluidde) zweeg het ACW, want money is money

Toen het ACW zijn ‘coöperanten’ voorloog dat hun belegging absoluut veilig was, was dat een leugentje om bestwil, want ….

En als de CEO opstapt en nog een extra bonusje krijgt van een jaarwedde zwijgt het ACW weerom.

En toen het ACW de belastingbetaler voor anderhalf miljard in de zak zet en daarmee het volk laat opdraaien voor zijn verkeerde beslissingen, dan zwijgt het ook.
In ruil voor zoveel goodwill van de regering zal het ACW wellicht zwijgen als onze pensioenen eronderdoor gaan, er indexsprongen komen, de werklozen het gelag betalen etc. Het ACW zal geen deel meer van de oplossing maar van het probleem zijn.
En over Jean Luc Dehaene zullen we maar beter zwijgen zeker?

Wachtuitkering voor 50-plussers

In De Standaard van 25 oktober stond een artikeltje waarin stond dat er 797 50-plussers zijn in België die nog een wachtuitkering ontvangen. Reden genoeg voor VOKA om te eisen dat de wachtuitkeringen worden afgeschaft. Blijkbaar is hypocrisie een sleutelcompetentie om bij VOKA aan de slag te mogen gaan.

Het is immers onder druk van de werkgevers dat de toegang tot het systeem van de werkloosheidsuitkeringen steeds moeilijker is geworden. Vroeger moest je 156 dagen hebben gewerkt om überhaupt een werkloosheidsuitkering te kunnen ontvangen, nu is dit 312 dagen.
Tegelijk heeft VOKA ervoor gezorgd dat de arbeid werd geprécairiseerd (door het steeds meer en illegaal inzetten van interimarbeid). Wanneer mensen dan in de interimarbeid blijven en dus geen toegang krijgen tot werkloosheidsuitkeringen en in de (veel lagere) wachtuitkeringen blijven hangen, dan is VOKA er als de kippen bij om de afschaffing van de wachtuitkeringen te eisen.
Uit het ‘uitzendsector profielonderzoek 2006 van Idea Consult’ blijkt dat de gemiddelde interimaris maar 49,5 dagen per jaar werk heeft. Zoals boven vermeld moet je 312 dagen gewerkt hebben om toegang tot een werkloosheidsuitkering te krijgen. We weten ook dat het vooral jonge mensen zijn die interimarbeid uitvoeren maar toch blijven steeds meer mensen erin hangen bij gebrek aan beter.

En zelfs indien al die mensen nog nooit van hun leven zouden hebben gewerkt zoals VOKA suggereert maar onmogelijk waar kan zijn, dan nog gaat het maar over 0,2% van de werkzoekenden. Laten we nu eens de VOKA-redenering toepassen op hun eigen leden:

De notionele intrestaftrek brengt niks op aan de maatschappij, enkel een dikke portefeuille voor de bedrijven. Besparing € 5.400.000.000 miljard
Daarnaast krijgen bedrijven nog tal van RSZ-voordelen, samen met de notionele aftrek meer dan € 12.000.000.000.
Bedrijven frauderen € 30,00 miljard op jaarbasis (fiscale fraude)
De totale uitgaven voor de werkloosheid bedroegen in 2009 € 7.843.883.473. Deze bedragen werden uitgekeerd in het kader van de volledige en gedeeltelijke werkloosheid, de tijdelijke werkloosheid (waar dus ook het patronaat heel veel belang bij heeft), wachtuitkeringen voor zeevarenden én de faillissementsverzekering voor zelfstandigen.
In vergelijking met wat de bedrijven elke jaar cadeau krijgen van Jan met de Pet zijn de uitgaven voor werkloosheid zeer beperkt, zeker als je weet dat het om meer dan 1.000.000 mensen gaat die dankzij ondersteuning van de overheid uit de armoede blijven (alhoewel dit ook steeds minder het geval is).
De miljarden die het patronaat cadeau krijgt worden in het beste geval besteed aan dikke auto’s, bonussen etc. In het slechtste geval aan het vernietigen van arbeid door herstructureringen en delokaliseringen. Het meest recente voorbeeld daarvan is ArcelorMittal in Luik. Ondanks de miljardenwinsten betaalde de multinational in 2009 minder dan € 500,00 vennootschapsbelastingen. Maar dat was nog teveel en in 2010 betaalden ze € 0,00. Dit is geen uitzondering maar regel. Daarnaast kreeg deze ‘onderneming’ nog een cadeau van het Waalse gewest van € 260.000.000. En wat krijgt de gemeenschap terug voor zoveel generositeit? 600 ontslagen en nog eens 1500 uit de toeleveringsbedrijven. De cadeaupolitiek van de gewesten en de federale overheid heeft dus een arbeidsvernietigend effect. Zoveel is zeker. In het kader van de VOKA-redenering is dit subsidiesysteem volledig uit de hand gelopen en moeten alle subsidies, belasting- en RSZ-voordelen onmiddellijk worden afgeschaft.
Het zou VOKA sieren indien ze een toon of 3 lager zouden zingen want hun geldhonger en egoïsme maken het land kapot.

De schuldencrisis, armoede en Ijsland

De EU-regeringen hebben sinds het ontstaan van de door de bankiers opgezette crisis reeds € 2500,00 miljard in de banken gestoken om ze te ‘redden’ (lees: om hen in staat stellen om op dezelfde manier verder te kunnen speculeren). Ik hou dan nog geen rekening met het Europese noodfonds dat nog eens 1.000,00 miljard bedraagt (het toetje voor de banken). Na het toetje zullen de banken weer behoefte hebben aan een free meal. Ze hebben immers de ideale manier gevonden om geld te verdienen. Maximale risico’s nemen om maximale opbrengsten te kunnen hebben en als dit slecht afloopt de rekening naar de burgers sturen.

Terzelfder tijd berekende het centrum voor sociaal beleid dat de economische groei die de EU heeft gekend sinds 2000 geen positieve resultaten heeft gehad voor de armen. Ze werden nog armer. Nochtans is het peanuts om de armoede in de EU op te lossen. Om iedereen in de EU 60% van het gemiddeld inkomen van zijn land te garanderen is € 130,00 miljard nodig. In vergelijking met wat de banken nu cadeau krijgen is dit werkelijk peanuts, het spreken niet waard. Waarom doet men dit dan niet? De ex-premier van een gevallen regering besliste in één weekend om de Belgen verantwoordelijk te maken voor schulden opgebouwd door private actoren ten aanzien van andere private actoren. Ten gevolge daarvan moet onze sociale zekerheid worden afgebroken, de pensioenleeftijd verhoogd, de ziekenzorg, bejaardenzorg etc. verminderen. De enigen die vrijuit gaan zijn de 1% rijksten die de crisis hebben veroorzaakt. De 99% anderen mogen de rekening ophoesten.

Dat het ook anders kan bewijst IJsland. In deze democratie die naam waardig hebben de IJslanders er in een referendum wel mogen over stemmen of ze bereid waren de schulden van een ander te betalen en 93% stemde nee. Daardoor herwon IJsland zijn souvereiniteit tegenover het EU-grootkapitaal. De EU, Nederland, Engeland, het IMF en andere vazallen van de 1% rijksten bedreigden IJsland met sancties, het stopzetten van kredieten etc. Maar de IJslanders plooiden niet voor zoveel geweld en hielden dapper stand. Zolang het over Kaupting ging was IJsland dagelijks in het nieuws. Nu de IJslanders zich succesvol hebben verzet tegen de EU-dictaten worden ze uit het nieuws geweerd. Indien ook andere landen zouden doen zoals IJsland zou het wel eens kunnen gebeuren dat de macht van de 1% rijksten wordt aangetast en die hebben natuurlijk de kranten in handen. Vandaar dat daarover niet geschreven wordt.

Gelukkig heeft Griekenland wel de democratische reflex een referendum te organiseren en hopelijk weigeren de Grieken de 1% rijksten nog rijker te maken. De reacties van de andere EU-leiders (geïrriteerd, verbijsterd etc.) toont nog maar eens aan hoe genegen de democratie hen is. Voor deze leiders is democratie enkel goed wanneer deze ten dienste staat van de 1% rijksten. In het andere geval zijn ze ‘verbijsterd’. Goed om weten bij de volgende verkiezingen.




Moet het OCMW niet wat moediger zijn?

In DNW van 14 oktober staat een interview met Piet Lampaert, de SP.a-ondervoorzitter van het OCMW Gent. Het is typisch hoe SP.a-ers rechtse ingrepen met sociaal-democratische argumenten aan de publieke opinie proberen te slijten. Wat denk je van deze: de rechten van de mensen komen beter tot uiting door hen te wijzen op hun plichten. Een leefloon is een ‘last resort’, iets wat je maar kan krijgen indien je geen andere bestaansmiddelen hebt en niet of onvoldoende beroep kan doen op andere uitkeringen (werkloosheid, pensioen etc.). Het is de ultieme maatregel om diepe armoede te voorkomen. Bescherm het leefloon dan tegen armoede? Helemaal niet. Het leefloon ligt ver onder de Europese armoedegrens. Het is in feite een aalmoes die moet voorkomen dat mensen langs de straat liggen te sterven van de honger. Dit past immers niet in een rijk land als België. Het is dus duidelijk dat aan een dergelijke aalmoes geen additionele voorwaarde zouden mogen zijn gekoppeld. Maar wat blijkt: de voorwaarden en regels die aan leefloners worden opgelegd zijn omgekeerd evenredig met deze die aan de banken worden opgelegd. Noch schrijnender is dat de voorzitter van het Gentse OCMW en tevens voorzitter van EANDIS, de leefloners en andere burgers nog eens laat opdraaien voor de peperdure zonnepanelen van grote bedrijven en rijke burgers. Zo worden leefloners nog armer dan ze al zijn.

Ook heeft het OCMW een voor de interimsector lucratief contract afgesloten om leefloners tewerk te stellen. Uit het onderzoek (de loonstructuur in België, ULB, 2007) wordt wetenschappelijk aangetoond dat interimarbeid leidt (of lijdt) tot armoede. Leefloners worden door het Gentse OCMW dus van de armoede in de armoede geduwd. En voor Lampaert is het ook duidelijk voor welke jobs vreemdelingen geschikt zijn: straten vegen en vuilbakken legen.

Het probleem van de SP.a is dat het zich volledig heeft vastgereden in het activeringsdiscours van Frank Vandenbroucke. De activering bleek niet meer te zijn dan een uitsluitingsmechanisme om zoveel mogelijk mensen zoveel mogelijk rechten te ontzeggen en dat is zeer goed gelukt. Sinds activering het officiële beleid is de armoede alleen maar gestegen, bij kinderen zelfs verdubbeld in de laatste 10 jaar.

Het echte probleem ligt bij het gebrek aan controle op de mensenhandel en het georganiseerde zwartwerk in Gent. De Panorama-uitzending hierover sprak boekdelen. Maar de mensenhandelaars worden met rust gelaten. Hun slachtoffers worden des te harder aangepakt.

Terug Top