(0)

Selecteer Regio

Bookmark and Share

Arm of rijk , het is maar hoe je het bekijkt …

23/02/2011 - De Gouverneur van de Nationale Bank heeft het nog eens duidelijk gesteld : “we zijn een arme overheid met rijke gezinnen”. En dus is er geen probleem. Al is die boodschap vooral bedoeld voor de “markten” die ons voortdurend met een vergrootglas in de gaten houden.


Maar laat ons eens doorheen deze boodschap kijken. In ons land heeft de “gemiddelde Belg” 65.000 euro spaartegoed. En dus kunnen “de markten” op beide oren slapen. Zo wordt het verkocht. Een wiskundige uitspraak stelt: deel het totaal aan spaartegoed door het aantal “koppen. Alleen klopt dit natuurlijk geenszins.

Je hoeft er de cijfers van de Vlaamse overheid maar bij te nemen. Zopas heeft ze de 1-meting bekend gemaakt van de indicatoren van het Pact 2020. In mensentaal: de regering ging na hoe ver het staat met de uitvoering van de 20 beleidsdoelstellingen van het Pact 2020, zoals dit overeen gekomen is na overleg tussen de sociale partners, het middenveld en de Vlaamse overheid.

Armoede bestaat in Vlaanderen, op veel grotere schaal dan men denkt

Wat armoede betreft leert deze meting het volgende:
- ook al scoort Vlaanderen behoorlijk wat de verdeling van de inkomens betreft
- met vermogen wordt geen rekening gehouden
- die herverdeling stagneert de laatste jaren en er is in ieder geval geen sprake van een significante daling van de inkomensongelijkheid zoals het Pact 2020 voorschrijft;
- het risico op financiële armoede (na sociale transfers) blijft hangen op 11,8% van de Vlamingen dwz. dat dit risico bestaat voor 725.000 personen (voor 65-plussers loopt dit percentage op tot 23%) en voor 14,2 % van de gezinnen in Vlaanderen , dat zijn er 370.000.. We herinneren er aan dat het Pact 2020 het aantal gezinnen met een armoederisico op nul wil brengen.
- in 2009 vond 8,3% van het totaal aantal geboorten in Vlaanderen plaats in een kansarm gezin…dat staat mijlenver van het streefdoel, nl. 3,8 % in 2020.

De energiefactuur


Volgens de cijfers van vzw Samenlevingsopbouw Vlaanderen zijn steeds meer Vlaamse gezinnen niet in staat hun energiefactuur te betalen dan dat er gezinnen zijn die , na gedumpt te zijn, opnieuw aansluiting vinden (letterlijk en figuurlijk) bij een leverancier van gas of elektriciteit … Nog hallucinanter dan de bewering van Guy Quaden is de vaststelling dat vandaag 100.000 gezinnen gedumpt worden door hun energieleverancier omdat ze de rekening niet kunnen betalen. Daar heeft heus niet alleen de strenge winter mee te maken.

Het aantal collectieve schuldenregelingen stijgt. Het aantal leefloners stijgt. Het aantal mensen dat uit hun huis dreigt gezet te worden stijgt. Ook daar heeft Guy Quaden cijfers over, net als de OCMW’s en andere organisaties. Lees er de jaarlijkse Armoederapporten van de Antwerpse universiteit maar op na. En dit heeft in hoge mate te maken met te lage minimumlonen, te lage sociale uitkeringen, stijgende huurprijzen, energieprijzen, voedselprijzen …

Het zogenaamde Duitse model

Ondertussen pleiten de hardste roepers voor sanering van de openbare financiën (lees: beknibbelen op de sociale uitkeringen, op de openbare dienstverlening, afschaffen van de automatische indexering voor actieven en niet-actieven), voor de implementatie van het zogenaamde Duits model (een modelvoorbeeld van sociale afbraak!).Het is duidelijk dat dergelijke aanpak de armoede in ons – al dan niet institutioneel hervormde - land drastisch zal doen toenemen.

De oplossing ? Herverdeling


Het begrip working poor is al lang niet meer voorbehouden voor de Amerikaanse maatschappij waar iedereen zijn eigen boontjes maar moet doppen, desnoods met drie of vier precaire jobs tegelijk. Een job biedt ook in ons land vandaag niet meer automatisch de garantie dat je uit de armoede geraakt . Integendeel.

Het alternatief is herverdeling. Via de automatische indexering van lonen en sociale uitkeringen werp je, hoe beperkt ook , een dam op tegen armoede. Door het verhogen van de bruto minimumlonen doe je dat ook. Hoe zouden de auteurs van straffe edito’s en opiniestukken over de noodzaak van het Duitse model en de Europese druk op onze index, (over)leven met 1250 € netto per maand als inkomen voor een heel gezin ? Of met minder , zoals de vele duizenden werkende armen in ons land ?

Vechten voor het behoud van de index heeft niets lichtzinnigs, maar betekent vechten voor behoud van koopkracht. Onze economie is niet gebaat met een bevolking die zijn koopkracht ziet achteruit gaan. Dat weten ook de werkgevers en de zelfstandigen.

Het welvaartvast maken van sociale uitkeringen, in het bijzonder van de laagste pensioenen is voor een welvaartstaat die naam waardig geen ondoordacht beleid . Zoals reeds aangestipt, leeft een op vier senioren in armoede vandaag. Om nog maar te zwijgen van de vele jongeren die niet aan een vaste baan geraken, alleenstaande ouders, langdurig zieken, slachtoffers van (arbeids)ongevallen …

Hetzelfde geldt voor het versterken van de sociale zekerheid, voor het aanpakken van de energieprijzen en -winsten en voor een echt sociaal beleid (op alle niveau’s van ons land) dat gericht is op de bestrijding van armoede. Ieder van ons kan morgen zijn baan verliezen , een zwaar ongeval krijgen, ernstig ziek worden….
Ook dat is de inzet van het syndicale verzet dat we vandaag organiseren.

Alternatieven zoeken

Ook Vlaanderen moet en kan meer doen. Het nastreven van een begroting in evenwicht mag nooit betekenen dat de armoede daardoor toeneemt. Het Vlaams sociaal overleg buigt zich over de alternatieven voor de afgeschafte jobkorting. Het kader is duidelijk : het moet om maatregelen gaan die inkomensversterkend werken voor mensen met een laag inkomen, het moet de inschakeling op de arbeidsmarkt van groepen in de rand van de armoede vergemakkelijken.

Ook het Vlaams Actieplan voor Armoedebestrijding moet geconcretiseerd worden. Werken aan werk, sociale woningen, wijkgezondheidscentra, automatische toekenning van rechten voor mensen in armoede ….vraagt investeringen in collectieve diensten en voorzieningen. De “markt” alleen zal zich niet met armoede bezig houden, daar valt niets aan te verdienen.
Alleen met een slimme en goed gefundeerde herverdeling zal onze welvaartstaat deze naam waardig zijn. Achter de sociale onrust die vandaag te voelen is, schuilt dit echte verhaal.

Caroline Copers
algemeen secretaris Vlaams ABVV

Zoek op trefwoord

armoede energie

Terug Top